ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าความรักของฉันตอนนี้เป็นอย่างไร ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าใจฉันเริ่มสงบ เริ่มนิ่ง เหมือนรู้ว่าฉันกำลังเริ่มเจออะไร ก่อนที่ฉันจะนิ่งได้ ฉันเกือบตาย ฉันทรมาน แต่ว่าฉันอ่อนแอไม่ได้ ฉันต้องเข้มแข็ง ถ้าวินาทีสุดท้ายนั้นมาถึง ฉันจะขอร้องไห้อีกสักครั้ง ร้องให้กับความโง่เขลา.........ฉันเลือกคนผิด.........ถึงเขาจะดีแค่ไหน..........แต่ฉันรับได้หมดแต่ฉันรับไม่ได้โดยเฉพาะคนโกหก...ฉันเกลียดคนโกหก...ถ้าเขากล้ายอมรับในความผิดฉันยังพอให้โอกาส แต่เขาเลือกที่จะรักตัวเองมากกว่ารักฉันฉันก็ต้องปล่อยไปตาม กรรมและเวร

ฉันรักเค้า และรักมาก แต่ถึงฉันจะรักเค้ามากขนาดไหนแต่ฉันจะไม่ให้อภัยกับคนที่ทำร้ายฉันทางอ้อม ฉันหวังว่าสักวันเรื่องของเราก็ต้องจบ

ไม่ช้าก็เร็ว.................ยังไงต้องจากกัน เพียงแต่ว่าตอนนี้เราสองคนรั้งเวลากันอยู่

ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกมส์กับความรัก ฉันยังมีอีกหลายๆอย่างที่ต้องคิด เธอรู้มั้ย ตั้งแต่ที่เราทะเลาะกันตั้งแต่ตอนนั้น ฉันทำดีกับเธอตลอด ฉันไม่เคยนอกใจ ฉันพยายามคิดอยู่ตลอดเลยว่า เธอจะเป็นตนที่ฉันเลือกใช้ชีวิตอยู่ด้วย.....แต่ตอนนี้ฉันสับสน....ถึงหัวใจฉันตอนนี้จะยังคงรักเธอแต่ว่าหัวใจของฉันมันเริ่มอ่อนแอเอาอย่างมาก ฉันเหนื่อย ฉันท้อ และฉันไม่อยากเป็นแบบนี้เลย

ทำไมคนที่บอกว่ารักเราถึงต้องโกหก เค้ากลัวอะไรอยู่ทั้งที่เค้าบอกว่าเค้าไม่ผิด ถ้าไม่ผิดแล้วเธอกังวลอะไร อย่าบอกเลยว่าแคร์ฉัน ถ้าเธอแคร์ฉันเธอจะไม่ปิดบังฉันแบบนี้หลอก ทางออกง่ายนิดเดียวเธอกับไม่ทำ....แค่บอกความจริง

แต่ตอนนี้ฉันไม่ต้องการรอคำตอบแล้ว เพราะถึงยังไงเธอก้อจะบอกว่าเธอถูก

ตอนนี้ฉันยังรักและยังแคร์เธอแต่ถ้าเธอยังทำแบบนี้ ใจฉันมันคงจะเริ่มเปลี่ยนอาจไม่รู้ตัวเพราะหัวใจฉันตอนนี้มันหมือนมีช่องว่างพร้อมที่จะหาไหล่ให้พักพิง แต่ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจะหาไหล่ของใคร เพราะตอนนี้ฉันยังไม่เจอ และถ้าวันใดวันหนึ่งฉันเจอไหล่นั้นสักวันหล่ะฉันจะทำยังไง.........เพราะตอนนี้ไหล่ของเธอมันเริ่มทรุดแล้วเธอไม่พยายามรักษาไหล่นั้นไว้แล้วฉันจะเกาะไหล่เธอยังไงดี

ตอนนี้เธอต้องคิดให้ดีว่าเธอเลือกที่จะบอกความจริงกับฉัน นั่นหมายถึงว่าเธอรักฉันแล้วฉันจะลืมมันให้หมดและให้อภัย

ส่วนอีกข้อนีงถ้าเธอรักตัวเธอเองเธอก็จงโกหกต่อไป.........ฉันก็ไม่ว่าฉันจะคิดเสียว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยรักฉันเลยนอกจากรักตนเอง....และฉันพร้อมจะทำใจ ยอมรับความจริงกับสิ่งที่มันจะเกิด

ฉันแคร์เธอฉันยังพร้อมให้อภัย....แต่วินาทีนี้เธอต้องเลือกแล้วว่าจะใช้วิธีแบบไหน

และถ้าเธอจะเดินออกจากชีวิตฉัน ฉันขอร้องอย่าบอกคำว่ารักอีก.....เพราะถ้าเธอทิ้งฉันไปนั่นหมายถึงว่าเธอไม่ได้รักฉันเลย

ฉํนเสียใจมาก

วันนี้ไปฟิตเนสมาอ่ะ เพลียสุดๆ อิอิ วันนี้มีบอลกลับบ้านมาดูบอลดีกว่า ไม่ค่อยได้ระบายความรู้สึกมา2วันแล้วก็ทุกๆวันเหมือนๆเดิม ชีวิตปกติ แต่พักนี้ชีวิตมันเปลี่ยนไปนิดนึง เบื่อที่ต้องมารับปัญหาคนอื่นจัง ไม่อยากยุ่งเลย ชีวิตมันทำไมไม่จัดการของมันว่ะ สงสัยมันคงเป็นกรรมของฉัน แบบว่าเจ้ากรรมนายเวรเยอะนะ เบื่อๆๆๆๆๆๆๆ ชาตินี้จะอยู่แบบสงบสุขกับเค้ามั้ยเนี่ย..........เฮ้อเปลืองสมอง....ทำไงได้ปฎิเสธคนไม่เป็น.......ชาติหน้าขอเช่งให้มันชดใช้กรรมให้กับเรามั่ง....เนอะจะได้หายกัน....แต่คิดมากไปก็เท่านั้นไม่อยากช่วยใครแล้วแบบว่า...ทำคุณคนไม่ขึ้น ชีวิตนี้ไม่สนใครแล้ว...........ไปนอนดีกว่า

ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะลำบากหรือเปล่าแต่ถ้าถามว่ากลัวความลำบากมั้ย "ก็กลัว" แต่ไม่เคยท้อเพราะชีวิตนี้ฉันมีแม่ฉันมีพ่อในหัวใจ ทุกวันนี้ฉันสู้เพื่อแม่เพื่อตัวเอง และที่สำคัญที่สุดฉันอยากจะขอบคุณคุณพ่อที่ได้สอนให้ฉันได้สู้กับชีวิต ฉันอยากให้พ่ออยู่กับฉันตอนนี้จัง "หนูคิดถึงพ่อ หนูรักพ่อมากที่สุดในโลกเลยน่ะ" ถึงแม้พ่อจะจากไปแล้ว แต่พ่อก็ยังอยู่ในใจฉันเสมอ ทุกครั้งที่ฉันท้อฉันมักจะร้องไห้และทุกครั้งที่ฉันร้องไห้ฉันจะนึกถึง คำพูดคำหนึ่งที่พ่อได้สอนก่อนจากไปและนั่นคือคำสุดท้ายในชีวิตที่ฉันได้ยิน....(จงเอาชนะกับคำพูดคนที่ดูถูกเราและให้เข้มแข็งกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นที่สำคัญลูกทหารเค้าไม่ให้ร้องไห้.....และจงเป็นคนดี)..........ฉันอยากจะบอกพ่อว่า "หนูได้ทำความฝันของหนูได้หรึ่งทางแล้ว"และตอนนี้ฉันกำลังพยายามอีก ต่อไปภายในปีหน้าฉันจะทำให้ทุกอย่างสำเร็จตามที่ฉันตั้งเป้าไว้ ............เพราะฉันจะทำเพื่อเป็นของขวัญของฉันในวันเกิด

พ่อค่ะแม่ค่ะ.....หนูจะมั่นใจว่าหนูจะเอาตังค์ไปปิดที่แบ้งค์แล้วและหนูก็ดีใจที่หนูได้ซื้อบ้านหลังนี้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวหนูเองโดยไม่มีใครมาช่วย ถึงบ้านมันจะหลังเล็กแต่หนูมีความสุขหนูว่าบ้านหลังนี้ความหมายอบอุ่นมากๆสำหรับหนูน่ะไม่เหมือนบ้านที่หนูอยู่ที่เชียงรายเลย และหนูคิดว่าหนูไม่อยากวุ่นวายกับทางนั้นแล้ว หนูเบื่อการแย่งสมบัติกันค่ะ มันน่ารำคาญก็เลยมาหาซื้อเองดีกว่า และหนูจะเอาแม่มาอยู่ด้วยรีบๆมาน่ะค่ะ

.............................................................................................